วัฒนธรรมเครื่องหอมไทย

 

ปัจจุบันการบำบัดด้วยกลิ่น หรือ Aroma Therapy  ได้รับความนิยม และแพร่หลายไปทั่วโลก ในแต่ละสังคมจะมีภูมิปัญญาจากการใช้ดอกไม้ เครื่องหอม กำยาน และสมุนไพรต่างๆ ที่มีกลิ่นหอม จากพื้นบ้าน และชุมชน มาใช้ในชีวิตประจำวัน ทั้งในแง่ของ ความเชื่อ และศาสนา ทั้งช่วยในการบำบัดความเจ็บไข้ได้ป่วย กันเป็นเวลานาน นับพันปีแล้ว ในสังคมไทย เอง บรรพบุรุษ ของเราได้เรียนรู้จากธรรมชาติและคิดประดิษฐ์ เครื่องหอมต่างๆ  มาใช้ในชีวิตประจำวันมากมาย เช่น น้ำอบไทย น้ำปรุง แป้งร่ำ หรือเครื่องแขวนไทย ทีทำจากดอกไม้สด เพื่อบูชาพระ และใช้ในพิธีทางศาสนา ไม้หอมที่นิยมนำมาใช้  เช่น ดอกมะลิ ดอกพิกุล ดอกบุนนาค สารภี กระดังงา การะเกด ราชาวดี จำปี จำปา พะยอม นมแมวจันทร์หอม เป็นต้น นอกจาก นำความหอมมาใช้ประโยชน์ ในชีวิตประจำวันแล้ว แล้ว ดอกไม้ไทยที่มีสรรพคุณทางยา ก็มีอีกมากมายหลายชนิด เช่น เกสรดอกไม้ทั้ง 5 คือ เกสรดอกมะสิ ดอกพิกุล ดอกบุนนาค  ดอกสารภี และเกสรดอกบัว ยังนำมาเข้าเครื่องยาลม  หรือยาหอม เพื่อบำรุงหัวใจ  ดอกสายน้ำผึ้ง มีฤทธิ์แก้ลำไส้อักเสบ โดยเฉพาะบิดไม่มีตัว รสสุคนธ์ดอกขาว  บำรุงหัวใจ  ดอกมะลิวัลย์ ใช้บำรุงครรภ์ บำรุงหัวใจ รักษาไข้ตัวร้อน  ดอกมหาหงส์ เป็นยากลั้วคอ แก้ทอลซิลอักเสบ น้ำคั้นใช้ทาแผล ดอกพุดซ้อน หรือเคดหวา) ใบตำพอก แก้ปวดศีรษะ เคล็ดขัดยอก บำรุงน้ำดี โลหิต ขยายหลอดลม จำปี ใช้ใบแห้งต้มกินน้ำ แก้ไอ และหลอดลมอักเสบ ต่อมลูกหมากอักเสบ และขับระดูขาว เป็นต้น