วัฒนธรรมเครื่องหอมไทย

 ปัจจุบันการบำบัดด้วยกลิ่น หรือ Aroma Therapy  ได้รับความนิยมและแพร่หลายไปทั่วโลก
ในแต่ละสังคมจะมีภูมิปัญญาจากการใช้ดอกไม้ เครื่องหอม กำยาน และสมุนไพรต่างๆ
ที่มีกลิ่นหอมจากพื้นบ้านและชุมชน มาใช้ในชีวิตประจำวัน ทั้งในแง่ของ ความเชื่อ และศาสนา
ทั้งช่วยในการบำบัดความเจ็บไข้ได้ป่วย กันเป็นเวลานานนับพันปีแล้ว

ในสังคมไทยเอง บรรพบุรุษของเราได้เรียนรู้จากธรรมชาติและคิดประดิษฐ์
เครื่องหอมต่างๆ  มาใช้ในชีวิตประจำวันมากมาย เช่น น้ำอบไทย น้ำปรุง แป้งร่ำ
หรือเครื่องแขวนไทย ทีทำจากดอกไม้สด เพื่อบูชาพระและใช้ในพิธีทางศาสนา
ไม้หอมที่นิยมนำมาใช้  เช่น ดอกมะลิ ดอกพิกุล ดอกบุนนาค สารภี กระดังงา
การะเกด ราชาวดี จำปี จำปา พะยอม นมแมวจันทร์หอม เป็นต้น
นอกจากนำความหอมมาใช้ประโยชน์ ในชีวิตประจำวันแล้ว ดอกไม้ไทยที่มีสรรพคุณทางยา
ก็มีอีกมากมายหลายชนิด เช่น เกสรดอกไม้ทั้ง 5 คือ เกสรดอกมะสิ ดอกพิกุล ดอกบุนนาค
ดอกสารภี และเกสรดอกบัว ยังนำมาเข้าเครื่องยาลม  หรือยาหอม เพื่อบำรุงหัวใจ
ดอกสายน้ำผึ้ง มีฤทธิ์แก้ลำไส้อักเสบ โดยเฉพาะบิดไม่มีตัว
รสสุคนธ์ดอกขาว  บำรุงหัวใจ  ดอกมะลิวัลย์ ใช้บำรุงครรภ์ บำรุงหัวใจ รักษาไข้ตัวร้อน
ดอกมหาหงส์ เป็นยากลั้วคอ แก้ทอลซิลอักเสบ น้ำคั้นใช้ทาแผล
พุดซ้อนหรือเก็ดถวา ใบตำพอก แก้ปวดศีรษะ เคล็ดขัดยอก บำรุงโลหิต ขยายหลอดลม
จำปี ใช้ใบแห้งต้มกินน้ำ แก้ไอและหลอดลมอักเสบ ต่อมลูกหมากอักเสบ
และขับระดูขาว เป็นต้น